Social media en zelfvertrouwen: wat er gebeurt als je jezelf steeds vergelijkt
Eva is 24. Ze komt binnen met een glimlach die net iets te strak is. Alsof ze elk moment kan oplossen in een Instagram-filter. Haar make-up zit perfect. Haar outfit tot in detail afgestemd. Alles klopt – en toch voelt het alsof er iets ontbreekt.
Mijn eerste gedachte?
at wil je dat ik zie, Eva? En wat mag ik vooral níet zien?
We beginnen voorzichtig. Ze is vriendelijk, open zelfs, maar alles blijft keurig binnen de lijntjes. Alsof we praten door glas. Totdat ik vraag: “Wie ben jij als er niemand kijkt?”
Er valt een stilte. Dan zakt haar schouder net een fractie. Ze kijkt weg.
“Ik leef voor bevestiging,” zegt ze.
Niet als een bekentenis, maar als een opluchting. Alsof ze het eindelijk hardop durft te zeggen.
Ze vertelt dat een opgetrokken wenkbrauw haar hele dag kan verpesten. Dat ze haar Instagram verwijdert en dan tóch weer terugplaatst. Dat ze lacht op foto’s terwijl ze zich vanbinnen vaak leeg voelt.
“Ik wil gewoon blij zijn met mezelf. Zelfverzekerd. Zonder dat ik steeds moet checken of ik goed genoeg ben.”
En ik zie het. Niet het masker – maar de mens erachter. Een jonge vrouw die niet oppervlakkig is, maar overspoeld. Die zich niet anders voordoet uit ijdelheid, maar uit angst. Angst om niet genoeg te zijn. Niet leuk, mooi, slim of sterk genoeg.
In onze gesprekken onderzoeken we waar die overtuiging vandaan komt. Niet om te graven, maar om ruimte te maken. Ruimte voor wie ze eigenlijk is, als de ruis wegvalt.
Langzaam verschuift er iets. Ze durft ineens een sessie binnen te lopen zonder make-up. Ze stelt een grens op haar werk. Ze post een foto met een rauwe tekst eronder – en verwijdert ‘m niet. Ze ontdekt dat haar waarde niet groter wordt als anderen haar goedkeuren. Maar juist groeit wanneer ze zélf begint te staan voor wie ze is.
De spiegel die alles mooier maakt
Sociale media is als een toverspiegel. Wat je ziet is mooier, strakker, gelukkiger – maar zelden écht.
Soms scroll ik zelf ook. “Even inspiratie opdoen.” Maar het enige wat ik dan vaak voel, is een verhoogde hartslag en het vage gevoel dat ik tekortschiet. De vriendin die altijd straalt op vakantie. Totdat ze eerlijk vertelt dat ze zich uitgeput voelt. De coach met de zogenaamd volle praktijk. Totdat ze toegeeft dat haar wachtlijst haar moeder en buurvrouw zijn.
Wat proberen we te bewijzen?
Waarom poetsen we onze levens op alsof het meubels zijn die nodig een likje verf moeten? Waarom vinden we het zo spannend om te laten zien dat we soms wankelen?
Misschien omdat we geleerd hebben dat kwetsbaarheid gevaarlijk is. Maar juist daarin schuilt onze kracht.
Je hoeft niet sterk te lijken om sterk te zijn.
Je hoeft niet perfect te zijn
Je hoeft niet perfect te zijn. Niet glad, niet gepolijst. Niet altijd ‘on top of things’. Je hoeft ook niet geliket te worden. Je hoeft alleen maar echt te zijn.
Hoe vaker jij jezelf toestaat om te verschijnen zoals je bent – met wallen, twijfels en “ik trek dit vandaag even niet” – hoe steviger je staat. Niet omdat het er beter uitziet, maar omdat het dichter bij jou ligt.
En dat is genoeg.
Kleine oefening (voor wie durft)
- Wat laat jij liever niet zien?
- Wat zou er gebeuren als je dat stukje juist wél deelt, bij iemand die veilig voelt?
Je hoeft niet alles te kunnen. Je hoeft alleen maar tevoorschijn te komen.
En misschien begint daar wel de echte vrijheid.
