Social media en zelfvertrouwen: wat er gebeurt als je jezelf steeds vergelijkt
Eva was tweeëntwintig. Ze kwam binnen met een glimlach die net iets te strak zat, alsof ze elk moment kon oplossen in een Instagram-filter. Haar make-up zat perfect, haar outfit tot in detail afgestemd. Alles klopte, en toch voelde het alsof er iets ontbrak.
Wat wil je dat ik zie, dacht ik. En wat mag ik vooral niet zien.
We begonnen voorzichtig. Ze was vriendelijk, open zelfs, en alles bleef keurig binnen de lijntjes. Alsof we praatten door glas. Tot de vraag: wie ben jij als er niemand kijkt.
Er viel een stilte. Haar schouder zakte een fractie. Ze keek weg.
“Ik leef voor bevestiging,” zei ze. Niet als een bekentenis, meer als een opluchting, alsof ze het eindelijk hardop durfde te zeggen.
Ze vertelde dat een opgetrokken wenkbrauw haar hele dag kon verpesten. Dat ze haar Instagram verwijderde en dan toch weer terugplaatste. Dat ze lachte op foto’s, en zich vanbinnen vaak leeg voelde.
“Ik wil gewoon blij zijn met mezelf. Zonder dat ik steeds moet checken of ik goed genoeg ben.”
Wat ik zag, was niet het masker. Het was de mens erachter. Een jonge vrouw die overspoeld was, niet oppervlakkig. Bang om niet genoeg te zijn, niet leuk, mooi, slim of sterk genoeg.
We onderzochten waar die overtuiging vandaan kwam. Niet om te graven, om ruimte te maken voor wie ze eigenlijk was, als de ruis wegviel.
Langzaam verschoof er iets. Ze durfde ineens ergens binnen te lopen zonder make-up. Ze stelde een grens op haar werk. Ze plaatste een foto met een rauwe tekst eronder, en verwijderde hem niet. Haar waarde werd niet groter als anderen haar goedkeurden. Ze groeide juist wanneer ze zelf ging staan voor wie ze was.
De spiegel die alles mooier maakt
Sociale media is als een toverspiegel. Wat je ziet is mooier, strakker, gelukkiger, en zelden echt.
Ik scroll zelf ook weleens, even inspiratie opdoen. Het enige wat ik dan vaak voel, is een verhoogde hartslag en het vage gevoel dat ik tekortschiet. De vriendin die altijd straalt op vakantie, tot ze eerlijk vertelt dat ze zich uitgeput voelt. De coach met de zogenaamd volle praktijk, tot ze toegeeft dat haar wachtlijst bestaat uit haar moeder en haar buurvrouw.
Wat proberen we te bewijzen. Waarom poetsen we ons leven op alsof het een meubelstuk is dat een likje verf nodig heeft. Waarom voelt het zo spannend om te laten zien dat we soms wankelen.
Misschien omdat kwetsbaarheid ooit gevaarlijk voelde. Juist daarin zit vaak de kracht.
Je hoeft niet perfect te zijn
Niet glad, niet gepolijst, niet altijd on top of things. Je hoeft ook niet geliket te worden. Je hoeft alleen maar echt te zijn.
Hoe vaker je jezelf toestaat te verschijnen zoals je bent, met wallen, twijfels en een dag waarop je het even niet trekt, hoe steviger je staat. Niet omdat het er beter uitziet. Omdat het dichter bij jou ligt.
En dat is genoeg.
Een kleine oefening, voor wie durft
Wat laat jij liever niet zien.
Wat zou er gebeuren als je dat stukje juist wel deelt, bij iemand die veilig voelt.
Je hoeft niet alles te kunnen. Je hoeft alleen maar tevoorschijn te komen. Misschien begint daar de echte vrijheid.
