Wat denk jij? Ik denk van wel. In gesprekken met scholen, ouders en professionals horen we het steeds weer: Er zijn prachtige plannen. Mooie visies. Maar zolang er geen helder zicht is op wat er werkelijk speelt, wat er onder de oppervlakte leeft, en hoe dit gedragen kan worden binnen het team, blijven we steken….
Ze schuift voorzichtig de kamer binnen. Haar ogen zoeken de grond, haar schouders hangen. Ze zegt zacht: “Mijn dochter is zo lief… maar ik voel haar niet. Ze is er wel, maar eigenlijk ook niet.” Ik vraag haar om te vertellen. Ze zucht. “Ze doet alles goed. Ze klaagt nooit. Ze haalt mooie cijfers. Ze helpt…
Als leerkracht — of als PABO-student in opleiding — leer je al vroeg hoe belangrijk structuur is. Regels, duidelijke afspraken, vaste routines: ze helpen een klas draaien. Ze geven houvast, voorspelbaarheid en rust. Maar wat gebeurt er als je merkt dat je vooral bezig bent met beheersen? Dat je je les start met spanning in je…
Soms overkomt het je. Je voelt die boosheid opborrelen, sneller dan je kunt volgen. Boos op je kind, je partner, een collega — of misschien nog het meest op jezelf. En ergens in jou fluistert het zachtjes: “Zo wil ik niet zijn…” Maar hoe hard je ook probeert om het te onderdrukken, het lukt niet altijd….
Een signaleringsinstrument is een waardevol hulpmiddel. Het biedt woorden, kaders, herkenning. Maar een instrument kan nooit meer laten zien dan degene die ermee werkt. Want zien doe je niet alleen met je ogen. Zien doe je met je hart. Met je intuïtie. Met je nieuwsgierigheid. Met je bereidheid om geraakt te worden. Je ziet ook…
Schuldgevoel. Je kent het vast: dat knagende stemmetje dat zachtjes fluistert (of soms hard schreeuwt): “Had je dat nou niet anders moeten doen? Waarom deed je dat zo?” Voor je het weet, beland je in een mentale draaikolk, waarin je slachtoffer, dader én redder tegelijk speelt. Welkom in de dramadriehoek — of zoals ik hem liever…
Je kent het gezegde vast wel: “Kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen.” En misschien herken je het gevoel ook: hoe groter je kind wordt, hoe zwaarder je zorgen soms lijken te wegen. Zelf houd ik niet zo van het woord zorgen. Zorgen maken voelt als piekeren, het eindeloos herhalen van scenario’s in je hoofd, proberen…
Ik blader door een van mijn werkboeken en mijn oog valt op het woord: imprint. Toeval? Nee. Niets is toeval. Ik lees dit boek niet voor niets, precies op dit moment. Soms voel ik die stille uitnodiging om mijn kennis opnieuw aan te raken, iets weer te herlezen of dieper binnen te laten komen. Het woord imprint raakt…
Elke leerkracht kent het wel: die ene klas waarin ‘niets lijkt te werken’. Je probeert structuur te bieden, je stelt duidelijke regels, je voert gesprekken — en toch… Er blijven conflicten. Onrust. Stil verzet. Boze blikken. Je voelt dat er iets onderhuids speelt, maar je kunt er niet precies je vinger op leggen. Vaak richten…
Stel je eens voor: een kind als een puzzel. Niet zomaar een puzzel van honderd stukjes, maar een ingewikkelde, unieke puzzel. Met vormen, kleuren en details die niemand anders heeft. En jij… jij bent de volwassene die meehelpt om die puzzel te leggen.Als ouder. Als leerkracht. Als opvoeder. Elke dag probeer je de stukjes te…
End of content
End of content